Իշխանության սխալ որոշումը...

Առհասարակ հասարակությունը միշտ չէ, որ կարողանում է հասկանալ` ինչն է անհրաժեշտ պետությանը , ինչ չէ. սա էլ իր հերթին կարող է հանգեցնել բազմաթիվ անհիմն դժգոհությունների: Այս ամենին մեկ այլ տեսանկյունից նայելիս լրիվ նորմալ է, որ ամեն մարդ առաջին հերթին մտահոգված է իր և իր ընտանիքի բարեկեցությամբ, սակայն, պետք է հաշվի առնենք, որ այդ նույն բարեկեցությունն էլ կախված է պետության վիճակից: Առհասարակ ամեն ինչ կարելի է մեկնաբանել ցանկացած տեսանկյունից, բայց փաստացի հիմնավորումը միայն մեկն է: Այս տեսանկյունից նայելիս հասկանում ենք, որ հասարակության մեջ տարածված կարծիք կա, որ Ռոբերտ Քոչարյանի օրոք արվել են քայլեր, որոնք ոչ մի օգուտ չեն տվել մարդկանց:  Այսօր կքննարկենք Ծաղկաձորի որպես հանգստյան գոտի անհրաժեշտությունը և ինչ չափով այն օգուտ տվեց կամ վնասեց մեր պետությանը: Սկսենք նրանից, որ ամեն երկիր պետք է ունենա հանգստյան գոտի, ինչը միանշանակ խթանում է զբոսաշրջիկների հոսքը տվյալ տարածք: Ժամանակակից պայմաններում հանգստյան գոտին պետք է լինի ոչ միայն հարմարավետ, այլ նաև հագեցած գերժամանակակից բոլոր սարքավորումներով, դրա հետ միասին ունենա այնպիսի առաջարկ, որը մեկ այլ պետություն չի կարող անել: Աշխարհագրական պայմաններից ելնելով մենք չենք կարող առաջարկել ծով, էկզոտիկ անտառներ, չնաշխարհիկ բնություն, ուստի մենք մեր ունեցածը գոնե պետք է կարողանանք մատուցել հնարավորինս լավ: Արդեն հասկանալի դարձավ, որ հանգստյան գոտին անհրաժեշտ է տուրիզմը խթանելու համար: Հիմա դիտարկենք, թե տուրիզմի կենտրոնի հավակնող տարածքի  բնակչության համար ինչքանով կարող է նպաստավոր լինել հանգստյան որևէ վայրի կառուցումը` առաջին ու հիմնական պատճառն, իհարկե, նոր աշխատատեղերի ի հայտ գալն է: Օրինակ վերցնելով նույն Ծաղկաձորը, հասկանում ենք, որ այնտեղ հանգստյան վայրեր կառուցելուց հետո այդ քաղաքը շունչ ստացավ, մարդիկ աշխատանք ունեցան և <արտագաղթը> զգալիորեն նվազեց: Բացասական կողմ կարող է լինել այն, որ գներն են թանկ միջին աշխատավարձ ունեցող հայերի համար, բայց չպետք է մոռանանք ներդրումների մասին, քանզի ամեն մեկս էլ ինչ-որ գործունեություն ծավալելիս մտածում ենք այնպես անել, որ սնանկության առջև չկանգնենք: Ծաղկաձորի դեպքում էլ իրականացվել է մեծածավալ աշխատանք, դրվել են  հսկայական գումարներ, որոնք պետք է բառացի ասած հետ բերել գոնե, օգուտի մասին  շուտ է խոսել: Այս ամենը հաշվի առնելով պետք չէ ամեն ինչին մակերեսորոն նայել և միայն մեզ համար նպաստավոր տեսանկյունից: Այսօր եթե շարունակվեր Ծաղկաձորի որպես հանգստյան գոտու շինարարությունը, ապա մենք արդեն ունակ կլինեինք աշխարհին ներկայացնել ժամանակակից  ու պահանջված հանգստյան գոտի, ինչը հաստատ չէր վնասի Հայաստանին: Այսօր իշխանությունների սխալն այդ հարցում այն էր , որ նրանք մի վայրը վերջացնելու փոխարեն մի քանի վայրերում կենտրոնացրեցին  իրենց  ներուժը, ինչի արդյունքում Ծաղկաձորը մնաց այն կետի վրա, որում Քոչարյանի ժամանակ էր թողնվել: Դիլիջանում, Ջերմուկում, Տաթևում կցկտուր շինարարություններ իրականացվեցին և վերջ: Արդյունքում  վնասեցին թե Ծաղկաձորը, որն արդեն որպես հանգստյան գոտի կայացմանն էր հասել, գումարներ ներդրեցին, որոնք ուղղակի սառեցված վիճակում են հայտնվել, և հարց է , թե ինչքան ժամանակով:

Վերջում էլ կարելի է ուղղակի ավելացնել, որ ղեկավարի ընդունած որոշումներից է կախված ազգի առաջընթացը, ուստի ամեն ինչին պետք է նայել  ավելի լայն տեսանկյունից , այլ ոչ թե միանգամից քննադատական դեմքով ամեն արարք մեկնաբանել մեզ հաճելի տեսանկյունից:

Հարգենք ինքներս մեզ....

Այս օրերի ընթացքում Երևանում ակտիվություն էր.  քաղաքական մթնոլորտում էր մշտականից մի փոքր ավելի անտրամաբանական վիճակ: ՀԱԿ-ին հատուկ հնարավորություն ընձեռնվեց Ֆրանսիայի նախագահի առջև էլ իր անտրամաբանական միտինգները շարունակելը: ՀԱԿ-ն արդեն այնքան է կենտրոնացել միայն ինքն իր նպատակների և շահերի վրա, որ  ոչ միայն հաշվի չի առնում, թե  Հայաստանն ինչ դեմքով հանդես կգա արտաքին աշխարհի առջև, այլ նաև բառիս բուն իմաստով թքած ունի ժողովրդի և հայության  համար ազգանվեր գործունեություն ծավալած գործիչների վրա: Նախ, ցանկանում ենք ցավակցել հայ ազգին, ինչպես նաև Վանուշ Խանամիրյանի ընտանիքին, չնայած, որ Վանուշ Խանամիրյանին կարելի է անմահների շարքին դասել, քանզի նա միշտ կմնա հայ ազգի հիշողության մեջ` որպես հայկական պարարվեստի կարկառուն ներկայացուցիչ և մարդկային բարձր հատկանիշներով օժտված անձնավորություն: Այս ամենը հաշվի առնելով, ՀԱԿ-ը գոնե մարդկային հատկանիշներից ելնելով պարտավոր էր մի օրով դադարեցնել իր միտինգ կոչվող բեմականացումը: Այնպես ստացվեց, որ իշխանությունն էլ իր հերթին այնքան կարողություն չունեցավ մշակույթի գործչին ըստ արժանվույն հրաժեշտ տալու համար ամեն ինչ ձեռնարկել և իրականացնել: Լինելով հայ` մենք հասկանում ենք, որ ստեղծված իրավիճակը Հայաստանի համար իրոք ցավալի է, երբ արդեն որևէ կուսակցություն կորցնում է իր հարգանքը ազգի մեծերի հանդեպ, իշխանությունն էլ իր հերթին չի կարողանում իր ազգի վաստակավոր զավակի հրաժեշտի արարողության կազմակերպման համար բանակցություններում հաղթող դառնալ, դա արդեն խոսում է ընդդիմության ազգնուրացության և իշխանության թուլության մասին: Վերջում էլ ավելացնենք, որ նույնիսկ ամենասարսափելի պատերազմների ժամանակ, երբ անհրաժեշտություն էր լինում, պատերազմը դադարեցվում էր որոշ ժամանակով, փաստորեն ստացվում է, որ ՀԱԿ-ի միտինգը պատերազմից էլ սուրբ բան է դարձել Լևոնի և իր մտերիմների համար, և եթե մի օր Լևոնականները  չլսեն, թե ինչքան է փոշմանել Լևոն պապին քաղաքականություն մտնելու համար, երևի հոգեբանական անբավարարվածություն կառաջանա նրանց մոտ:

P.S.Անկախ քաղաքկան կողմնորոշումից եկեք չմոռանանք, որ հայ ենք և հարգենք ինքներս մեզ ու մեր մեծերին....

Ովքե՞ր են ցույցերի մասնակիցները....

Մենք փորձեցինք մեր տրամաբանությունը լարել և հասկանալ, թե ովքեր են մեր արդեն խրոնիկական դարձած ցույցերի մասնակիցները:  Հետևելով մինչ այսօր եղած ցույցերին, մենք մի բան հաստատ պարզեցինք, որ եկողները հիմնականում նույն մարդիկ են, մնում էր  պարզել` ինչն է այդ մարդկանց այնտեղ հայտնվելու նպատակը: Այստեղ պետք է միացնել զուտ հաշվարկը, մի կողմ ենք դնում բոլոր քաղաքական կողմնորոշումները, էմոցիաներն ու անտիպատիաները, զուտ  տրամաբանական վերլուծություն: Այսպիսով` այնտեղ հավաքվում է  ուռճացրած թվով մոտավորապես 900-1000  մարդ, որոնց մեջ կան մարդիկ ուղարկված տարբեր պետական հիմնարկությունների կողմից, քանի որ առհասարակ ցույցերի, միտինգների, հավաքների ժամանակ պետական որոշ մարմիններ պարտավոր են մարդկանց ուղարկել ելնելով բազում պատճառներից, մենք խոսում ենք քաղաքացիական հագուստով Անվտանգության ծառայողների, զինծառայողների և այլ պետական մարմինների աշխատողների մասին, որոնց ծառայողական հագուստով էլ ենք տեսել: Նրանց ենք գումարում օտարերկրյա պետությունների կողմից ուղարկված մարդկանց և մեր նախնական թվից հանգիստ խղճով կարող ենք հանել 300 հոգու: Նախնական թվից հանում ենք նաև անցուդարձ անող մարդկանց, ովքեր զուտ հետաքրքրության համար հետևում են ցույցերին, այս այսպես կոչեցյալ պասիվ ցուցարարներն էլ կազմում են 200 հոգի: Մնացին 500 հոգի, որոնքցից էլ պետք է մի կողմ դնել այն մարդկանց, ովքեր պարտավոր են լինել ցույցերին` Նիկոլի, Լևոնի մտերիմները, ՀԱԿ-ի ղեկավարների շատ մոտ մարդիկ, որոնք ուղղակի չեն կարող չգալ, այս մարդիկ էլ կազմում են մոտ  200 հոգի: Պետք է հանել նաև այն մարդկանց, ում համար ցույցերին մասնակցելն ուղղակի աշխատանք է, այսօրվա դժվար պայմաններում հաստատ կողքից եկամուտները չեն խանգարի, ուստի նրանցից ոչինչ չի գնում մի քանի ժամ անցկացնել Ազատության հրապարակում ` համ փող կաշխատեն, համ էլ իրենց հերոսներ կզգան: Մարդու հոգեբանական վիճակ է, երբ մարդ պարապ է լինում իր արած յուրաքանչյուր գործողություն կարող է հերոսություն համարել և իր պարապ կյանքը փոխելու հույս:  Այս մարդիկ էլ հիմնականում տարեցներն են կամ էլ պարապ երիտասարդները, որոնք ոչ ուսում ունեն, ոչ էլ աշխատանք, անկեղծ ասած ցանկություն էլ չունեն, որովհետև նրանք հասարակության պոտենցիալ բողոքականներն են, որոնք բավարարում են իրենց բողոքելու պահանջը և որոշակի գումար  ստանում: Այս մարդիկ էլ կազմում են մոտ 300 հոգի: Այսպիսով, Ազատության հրապարակում հավաքված մարդկանց նպատակը տրամաբանական դարձավ, ուղղակի ամեն մեկն իր անձնական նպատակը, շահն ու դրդապատճառն  ունի, ինչի համար էլ չի խնայում իր թանկարժեք ժամանակը ու քաջ գիտակցելով, որ եթե չորս տարում ԼՏՊ-ն ոչինչ չարեց Հայաստանի, հայ ազգի, լավ գոնե իր համար, ապա նրա ընդդիմություն ձևանալու պատճառները բոլորովին այլ են:  Վերջում էլ ավելացնենք, որ Լևոնականներն իհարկե ժխտելու են այս ամենը, բայց փաստերն անտեսել անհնար է...

Սկսվեց...բայց ինչը՞....

Այսօր քաղաքական կյանքում կարևոր իրադարձություն տեղի ունեցավ` Քոչարյանը վերջապես հայտարարություն արեց, որ չի բացառում իր մեծ քաղաքականություն վերադարձը, ինչն էլ իր հերթին տրամաբանական է, որ խառնաշփոթ առաջացրեց ոչ միայն ընդդիմության, այլ նաև իշխանության շարքերում, քանի որ Քոչարյանի կառավարման տաս տարիների ընթացքում Հայաստանն առաջ էր գնում վստահ քայլերով, իսկ այս երեք տարվա ընթացքում  ընդդիմությունն էլ, իշխանությունն էլ միայն խոսում են: Այսօր նույնպես ՀԱԿ-ի հերթական մենախոսության օրն էր, և մենք որպես դիտորդ նայում էինք այդ բեմական ներկայացումը, և ծիծաղելի էր, երբ Նիկոլը շատ վստահ հայտարարեց հրապարակում դիտորդ չլինելու մասին, այնինչ միայն մենք, որ գնացել էինք զուտ որպես դիտորդ վեց հոգի էինք: Ծիծաղելի երևույթներն այդքանով չվերջացան, անհասկանալի էր, թե ինչի են մարդկանց ծափերն ու գոռոցներն ապահովում ձայնագրությունները, այլ ոչ թե հավաքված մարդիկ, դրան ենք գումարում ռեմիքս արված հայկական ու ժամանակակից էլէկտրո ոճի երաժշտությունը և կարող ենք հանգիստ խղճով այսուհետ այդ միտինգ կոչեցյալներն անվանել <խնջույք>, որտեղ երբեմն խոսում են քաղաքական թեմաներով, բայց միայն խոսում են, դրանից առավել ուրիշ լուրջ քայլի մասին խոսելն անգամ ավելորդ է: Պարզ դարձավ նաև, որ ցուցարարներն այդքան էլ չեն հարգում Լևոն պապիկի խոսքերն ու պահանջը, քանի որ նա նախկին ցույցի ժամանակ պահանջել էր մարդկանցից, որ ամեն մեկն իր հետ ևս չորս հոգի բերի, բայց այսօր ավելի քիչ հանդիսատես կար թատերահրապարակում, քան նախկին բեմականացման ժամանակ: Այս ամենն էլ բավական չէր, ՀԱԿ-ը հայտարարեց, թե իշխանությունն է ցանկացել երկխոսել նրանց հետ, այլ ոչ թե իրենք, պարզվում է մեր ընդդիմության ներկայացուցիչները նույնիսկ իրենց նախկին ելույթներն ու ճառերը չեն հիշում: ԼՏՊ-ի այսօրվա ներկայացումը քսան բալանոց համակարգում կարելի է գնահատել` տաս, այն էլ DJ-ական վարպետության համար: Կար նաև մի շատ անհասկանալի դրոշ` անարխիայի դրոշը, որի այդտեղ հայտնվելը համենայն դեպս  մեզ  համար անհասկանալի ու անտրամաբանական էր: Վերջում էլ արդեն պարզ դարձավ, որ ՀԱԿ-ն իրոք մտահոգված է Քոչարյանի այսօրվա հայտարարությունից, քանզի առաջարկեց շուրջօրյա հանրահավաքներ կազմակերպել` այդ կերպ գոնե կկարողանա պահել իր արդեն բավականին քչացած հետևորդներին և կօգնի իր սիրելի Սերժ Սարգսյանին, որպեսզի վերջինս կարողանա պահել իր խարխլված դիրքերը:

P.S.Կարծում ենք, որ իշխանությունն էլ արդեն ունի մտահոգվելու լուրջ առիթ, ՀԱԿ-ից բացի նրանց պետք է գալու ուրիշ արհեստական ընդդիմություն, քանզի վերջինս արդեն սպառել է իրեն: Մենք էլ մինչև վերջ չհասկացանք, թե ինչը՞ սկսվեց, երևի պարելու մասին էր խոսքը, մանավանդ որ որոշ մարդիկ լավ էլ շարժվում էին ռիթմի տակ:

Մեզ պետք է ՄԵՐ երկիրը...

Հայաստանի իշխանավորներին և առավել ևս ընդդիմության անդամներին  արդեն բնորոշ է դարձել կարևորն արկարևորից չտարբերելը, ինչն էլ հանգեցնում է  ստեղծված անհասկանալի քաղաքական վիճակին: Արդեն ոչ մեկի համար էլ գաղտնիք չէ Լևոնի իշխանության սազը լինելու փաստը, ինչի արդյունքում էլ հիասթափության մեծ ալիք է ստեղծվել: Նույնիսկ անկախության քսան ամյակը, որը տոն է համայն հայերիս համար, բոլորը մի տեսակ թերահավատորեն էին նշում, կորել է հույսի նշույլն անգամ, որ մեր հայրենիքն անդունդը չի գլորվի: Այս պարագայում կարելի է ասել` պետք չէ վատատես լինել, ինչը մի փոքր գուցե տեղին չի հնչում, բաց իրոք ամեն ինչ չէ, որ կորած : Անկախության ձեռքբերումն իրոք Հայաստանին բավականին օգտավետ եղավ, ինչը մեզ հնարավորություն տվեց հաղթել Արցախյան պատերազմում,  վերջապես հնարավորություն ունեցանք բարձրացնել Հայոց ցեղասպանության հարցը, մասնավոր սեփականության համակարգը ձևավորվեց, կոմինիստական ՉԻ ԿԱՐԵԼԻ ռեժիմից հետո թեթև շունչ քաշեցինք, և մենք սկսեցինք որոշել, թե ինչ է մեզ կարելի, ինչ` չէ: Այս ամենի հետ միասին ունեցանք նաև բազմաթիվ սխալներ, որոնց կարելի է նույնիսկ ճակատագրական համարել, մասնավորապես ԼՏՊ-ի կառավարման տարիներին, այնուհետև երկրորդ նախագահի օրոք միայն Հայաստանը սկսեց որպես պետություն դեմք ստանալ, ներկայանալ աշխարհին ու չամաչել ոչ իր փոքրությունից, և ոչ էլ նորանկախությունից: Տաս տարվա ընթացքում մենք իրական աճ գրանցեցինք, ու որպես պետություն կայունացանք, և հենց  այդ տարիների արդյունքն է, որ այսօր Անկախության օրը նշելիս կարողանում ենք բարձր գլխով աշխարհին ներկայանալ, բայց շատ ավելի համարձակ կներկայանայինք, եթե չլինեին այժմյան քաղաքական փտած ռեժիմները, և այս երեք տարվա ընթացքում պահվեր այն զարգացման ալիքը, ինչը ցավոք սրտի միայն անկում ապրեց, որն էլ իր հերթին  դարձավ արտագաղթի, հիասթափության և հուսալքման պատճառ: Այստեղ էլ արդեն հանգում ենք այն մտքին, որ մեր այժմյան քաղաքական գործիչները չեն տարբերում կարևորն անկարևորից, չեն գիտակցում, որ միայն ճոռոմ ելույթներ ասելու համար չեն ընտրվել կամ նշանակվել, ընդդիմությունն էլ նրանց հետ նույն շարքերում կանգնած զբաղված է միայն ելույթասությամբ: Հայաստանն էլ անկախացավ, մի կերպ ԼՏՊ-ի ավերակներից հետո վերակենդանացավ, զարգացավ, նոր ուժ ու շունչ առավ, բայց հիմա մի տեսակ անկապանում է`  երեք տարի տևող քաղաքական թատրոնների պատճառով: Մնում է միայն , որ ազգովի ասենք` ուշքի եկեք, պարոնայք, մեզ ՄԵՐ երկիրը պետք է....
                                                                                                                          .........

<Բարով մնացեք, միայն մեզնից հեռու կացեք>

Կարծես թե նորից սկսվեց աշխատանքային ռեժիմը, ընդդիմությունն էլ իր հերթական միտինգ կոչեցյալն անցկացրեց, ինչին անդրադառնալն արդեն իսկապես ձանձրալի է դառնում, նույնիսկ ցուցարարներն են հոգնել: Միայն Նիկոլին է հաջողվում մի փոքր ոգևորել մարդկանց, այն էլ հռետորական ձիրքին պետք է շնորհակալ լինի, այլ ոչ թե ասելիքի իմաստալից լինելուն: Իրականում ասվեց այն, ինչ ասվում է արդեն ԵՐԵՔ տարի, ոչ մի նոր բան, մոռացան իրենց քաղբանտարկյալին` նրա անունը նշելով միայն երկու անգամ, այնուհետև սկսվեց նույն անգիր արված տեքստերը, հոգնած ժողովուրդ, ոմանցից շատերն ուղղակի հետաքրքրությունից դրդված էին եկել, ինչում էլ ինչ-որ տեղ մեղավոր է մեր գերզբաղված իշխանությունը` մարդիկ աշխատանք չունեն, մի բան պիտի անեն, թե չէ: Այս պարագայում ամենալավ լուծումը մեկին վարձելն է, ով ուղղակի լվանում է այդ մարդկանց ուղեղները, շեղում կարևորից և քաղաքական կյանքը շարունակվում է իր բնականոն անտրամաբանական ուղիով: Մենք էլ անցնելով այդ թատրոնի կողքով որոշեցինք պարզել` արդյո՞ք ԼՏՊ-ն չէր ստում, ասելով, որ մի ժամանակ կարողացել է օպերայի հրապարակում կես միլլիոն մարդ համախմբել: Պարզվեց` նրա հերթական բաղձալի երազն է եղել, քանի որ մեր զուտ չոր հաշվարկների արդյունքում պարզեցինք` կես միլլիոն մարդուն անհավանական խտությամբ կանգնելու համար անհրաժեշտ է 1250-100 մետրի վրա տարածք, ինչն էլ նշանակում է, որ մարդիկ պետք է Օպերայի հրապարակի բեմից սկսած, 100 մետր լայնությամբ կանգնեն, այն էլ մի մետրի վրա չորս հոգով, և այդ բազմությունը պետք է ձգվի մինչև Հանրապետության Հրապարակ` ավելի կոնկրետ մինչև Էներգետիկայի նախարարություն: Ի դեպ նման կանգնելու դեպքում 100 մետր լայնությամբ Օպերայից մինչև Հրապարակ չպետք է որևէ շինություն լինի, որպեսզի այս բազմությունը կարողանա զուտ ֆիզիկապես տեղավորվել: Հաշվարկներն անելուց հետո հասկացանք, որ իրոք Լևոն պապիի թոշակի անցնելու ժամանակն է, մարդն իրականը երևակայականից տարբերելու խնդիր ունի, ամեն ինչ ասելով չի, գոյություն ունեն կոնկրետ հաշվարկներ, փաստեր, եթե, իհարկե, իր բեմականացումների ժամանակ մարդիկ միմյանց ուսերին չեն նստում: Սա ուղղակի հետաքրքիր ինֆորմացիա էր : Հիմա անցնենք ԱԺ պատգամավորների ուսումնական տարվա սկզբին, մեր հարգարժան պատգամավորները նորից իրենց աշակերտ զգալով ստիպված են մասնակցել նիստերին ու կարևորագույն որոշումներ կայացնել: Հուսանք, որ նրանց կայացրած որոշումները  ԼՏՊ-ի ֆանտաստիկ երազներին ու անպտղաբեր երկխոսությանը չեն նմանվի: Ի դեպ, երկխոսության օգուտն այդպես էլ ժողովուրդը չքաղեց, գուցե Սերժի ու Լևոնի սիլի-բիլին հրապարակային դարձավ, բայց մարդասիրականի այդպես էլ չվերածվեց: Մեր հարգարժան նախագահն էլ է միացել պատգամավորներին և վերսկսել  իր աշխատանքային գրաֆիկը` հանդիպումներ, ելույթներ ու, իհարկե, խոստումներ: Զարմանալի է միայն , որ Սերժի պատկերացրած խոստումնալից Հայաստանից  մարդկանց արտագաղթն այդպես էլ չի նվազում: Մեղադրել էլ չի կարելի, մարդիկ հոգնեցին այս երեք տարում. քաղաքականախեղդը, միտինգախեղդը, ճգնաժամախեղդն ու ֆուտբոլագնդակային մթնորլորտը բավական չէր, երկխոսախեղդ էլ արվեցին, ուստի արդեն ժամանակն է  չստացված իշխանությանն ու նույնատիպ անհաջող ձևական ընդդիմությանը ` <բարով մնացեք, միայն մեզնից հեռու կացեք> ասելու :

P.S. Այս ամենի ֆոնի վրա մենք չենդ դադարում հավատալ, որ Հայաստանին դեռ լավ օրեր են սպասվում` խելամիտ ու կշռադատված ղեկավարի, գործունյա գործադիր իշխանության, ժողավրդանպաստ ԱԺ-ի և ոչ  թե աղանդի նմանվող, այլ քաղաքական ռեալ կշիռ ունեցող ընդդիմության  հետ միասին: 

Սպառված ռեժիմ...

Աշունն էլ եկավ, ու բոլորին ստիպեց դուրս գալ ամառային անհոգ հանգստյան օրերի ազդեցությունից, միայն իշխանության և ընդդիմության վրա չեն ազդում ոչ աշունը, ոչ գարունը և առհասարակ ոչ մի բան, նրանք շարունակում են մարդկանց ուղեղալվացման գործընթացը, ինչը թևակոխում են նոր փուլ: Այս փուլում նախատեսվում է, որ  որոշ ժամանակ դեռ կշարունակվեն բարբաջանքները, երկկողմանի մեղադրանքներն ու վիրավորանքները, թաքցված սիլի-բիլիները և խոստացված թափանցիկ, բայց փաստացի գաղտնի իշխանություն-ընդդիմություն ժամադրությունները: Այս ամենի արդյունքում նորից ու նորից որպես խոցելի օղակ հանդես է գալիս ժողովուրդը, ով այսօր ոչ միայն արտագաղթի ճանապարհն է բռնել, այլ արդեն սկսել է մտածել Հայաստան պետության կանխատեսված դժբախտ ճակատագրի մասին, եթե ամեն ինչ նույն  տեմպերով շարունակվի, գոնե մի քիչ խիղճ ունենան և Սերժալևոնական տրագիկոմեդիան հայկական սերիալների մակարդակի չհասցնեն: Սկզբնական շրջանում այս աբսուրդային քաղաքականությունը բրազիլական սերիալ էր հիշեցնում, ժամանակի ընթացքում հավասարվեց մեքսիկականի մակարդակին, հիմա էլ արդեն հայկական է դառնում, որ կես վարկյան նայելիս կարողանում ես կանխորեշել հետագա ողջ անտրամաբանական զարգացումները: Սերժալևոնական սերիալի տարբերությունն այն է միայն , որ բացի հոգեպես և գաղափարապես բռբնաբարվելուց, հետագայում կարող ենք կանգնել շատ ավելի լուրջ վտանգի առջև` հարցը վերաբերում է մեր երկրին, որի համար դարերով պայքարել ենք, և հիմա առանց մի գրամ խղճի խայթ զգալու մեր գերխելացի ուղեղները որոշել են զրոյի հավասարեցնել այն ամենը, ինչ ձեռք է բերվել տարիների աշխատանքի շնորհիվ, ի դեպ Լևոնն այդ հարցում ոչ մի գրամ ներդրում չի ունեցել, գուցե դրա համար էլ Ղարաբաղը հանձնելու մասին խոսելիս նույնիսկ ԼՏՊ-ի դեմքի միմիկան չի շարժվում:  Նա շատ հանգիստ տոնով կարող է խոսել Ղարաբաղը հանձնելու մասին, մոռանալով Ղարաբաղի համար տրված զոհերին և թափված ջանքերը, և բացի այդ նման մոտեցման մեջ չկա տրամաբանություն: Նախորդ իշխանություններին շատ էլ լավ հաջողվում էր Ղարաբաղի հարցի հետ կապված ճիշտ դիրքորոշումը պահելը, եթե Լևոնասերժական երկյակին դա չի հաջողվում, ամենևին չի նշանակում, որ պետք է տանք Ղարաբաղը կամ էլ խնդրենք Թուրքիային սահման բացել, այլ մեկ անգամ ևս ապացուցվում է մեր այժմյան իշխանության ձախողումը և անպատրաստվածությունը: Այս ամենի ֆոնի վրա Լևոնը շատ գեղեցիկ կեցվածքով, ճարտար լեզվով մարդկանց ուղեղների իր մշտական լվացման գործընթացն է շարունակում: Փաստերի նման դասավորվածության պարագայում մեզ` հայերիս, մնում է միայն սպասել երրորդ ժողովրդանպաստ ուժի հայտնվելուն, և միասնական լինել, քանի որ մենք չենք ուզում մեր հայրենիքում զոմբի դառնալ կամ էլ ինչ-որ մարդկանց անձնական շահերին նպաստող գործիքի վերածվել:

P.S.Ոչ մի անորակ բեմադրություն երկար կյանք չի կարող ունենալ, ուստի Սերժալևանական սցենարն էլ իրեն սպառեց, ինչն ակնհայտ է բոլորիս համար:
                                                                                                                                                   .........